|
||
| Editor Login | Register | ||
| > Yaşam > İslam > Menkibeler |
|
|
| Azrail’de acır... |
| Allah, Azrail’e dedi ki: - Ey Nakib; bu dertli halktan kime acırsın? Azrail: - Herkese yüreğim yanar, lakin emri ihmal etmekten korkarım, hatta derim ki; Allah gençlerin yerine beni feda etse!.. Allah: - Daha çok kime acırsın, gönlün kime yanar, hangi kula daha ziyade kavrulur? Azrail: - Bir gün; bir gemi, koca dalgalar arasında ceviz kabuğu gibi sallanıp dururken emir aldım, gemiyi paramparça ettim. "Hepsinin canını al, yalnız filan kadınla o çocuğun canını alma" dedin... Hepsi emrin mucibince deryayı boyladı, ecel şerbetini içtiler, kadınla küçücük çocuğu birer tahta üstünde kaldılar. Dalgalar tahtaları sürüklerken; "ananın ruhunu kabzet, çocuğu yalnız bırak" diye emrettin. Ruhunu alarak çocuğu anasından ayırdım, ama sen de bilirsin ki, bu bana o kadar acı geldi ki, çok büyük yaslar gördüm, o çocuğun acısı içimden hiç çıkmadı!.. Dedi. Allah: - Ben o çocuğu kendi lûtfumla yetiştirdim. Dalgaya: "Onu bir ormana at!.." Dedim. O ormanı; güller, reyhanlar, sümbüller, yenmesi hoş meyvelerle bezedim. Binlerce güzel sesli kuşlar, tatlı pınarlar, güllerden yataklar verdim. Fitneden korudum. Güneşe; ona zarar verme, yele; ona yavaş es, buluta; onun üstüne yağmur yağdırma, şimşeğe; ona o kadar şule verme, kışa; yeşillikleri tamamen tüketme, yaza; bu bahçeyi yakma diye emirler verdim. Rabbim cümlemize son nefeste kelime i şehadet getirerek güzel ölüm nasib etsin! |
|
| Bağlantılar: bilgininefendisi.net |
| Open Source Document Project | AUP&TOS |