|
||
| Editor Login | Register | ||
| > Yaşam > İslam > Manevi Önderler |
|
|
| Hz. Mevlana’ya Göre Ölüm |
| HAZRETİ MEVLÂNÂ’YA GÖRE ÖLÜM; "Ölüm günümde tabutum yürüyüp gitmeye basladı mı, bende bu cihanın gamı var, dünyadan ayrılığıma tasalanıyorum sanma; bu çeşit süpheye düşme. Bana ağlama, yazık yazık deme. Şeytanın tuzağına düşersem işte hayıflanmanın sırası o zamandır. Cenazemi görünce ayılık ayrılık deme. O vakit benim bulusma ve görüşme zamanımdır. Beni kabre indirip bırakınca, sakın elveda elveda deme; zira mezar cennetler topluluğunun perdesidir. Batmayı gördün ya, doğmayı da seyret. Güneşe ve aya batmadan ne ziyan geliyor ki? Sana batmak görünür, ama o, doğmaktır. Mezar hapis gibi görünür ama o, canın kurtuluşudur. Hangi tohum yere ekildi de bitmedi? Ne diye insan tohumunda şüpheye düşüyorsun? Hangi kova kuyu ya salındı da dolu dolu çıkmadi? Can Yusuf"u ne diye kuyuda feryad etsin? Bu tarafta ağzını yumdun mu, o tarafta aç. Zira senin hayuhuyun mekansızlık aleminin fezasındadır." "Kardes, mezarıma defsiz gelme; çünkü Allah meclisinde gamlı durmak yaraşmaz. Hak Teala beni aşk şarabından yaratmıştır. Ölsem,çürüsem bile, benim yine o aşkım." Biz öldüğümüz vakit bizim mezarımızı yerde aramayın, bizim yerimiz Âriflerin kalbidir” |
|
| Bağlantılar: bilgininefendisi.net |
| Open Source Document Project | AUP&TOS |