Çocuk zaten yabancı olarak doğuyor, Anne, baba, ve diğer akrabalardan oluşmuş bir koruma zincirinin içinde çocuk yabancılığını üzerinden atamıyor. Hele bizim kuşak açısından, durum daha da zor, bir önceki kuşağa göre daha müreffeh, daha eğitimli olduğumuzdan, bizim çocuklarımız da bizden daha zengin ve daha eğitimli bir hayata konuyor. Anne babanın bütün imkanları çocuğa seferber edilirken, hayatın zorluklarından, evdeki iş bölümünden bile azade tutuluyor. Bu şekilde anne baba doğal olarak sürekli ihtiyaçları karşılayan ve bir şey beklemeyen varlıklar olarak algılanıyor. Bir taraftan da kendi kültürünün üretimleri zamanın ruhuna uygun yeterince üretim ortaya koymadığından, çığ gibi yabancı kültür üretimlerini tüketmesi dolayısıyla da yaşadığı topraklara, kültüre, tarihe, topluma yabancılaşmaya başlıyor. Ve sonuç anne baba açısından hayal kırıklığı. Ve hayatı sadece tüketmek, oynamak, eğlenmekten ibaret gören bir nesil.
Hardware TİM Burak
|
