Aşık Veysel, hayatini anlattığı bir şiirinde "Ücyüz-onda gelmiş idim cihana"diyor. Yıl 1894 oluyor hesapça. Sivas"a bağlı Şarkışla ilçesinin SivrialanKöyünde dünyaya gelmiş. Anasi Gulizar, bir yaz günü koy dolaylarındaki Ayıpınarmerasına koyun sağmaya gittiğinde; oracıkta bir yol üstünde doğurmuş Veysel"i.Göbeğini de kendi eliyle kesmiş. Yaman kadınmış Gülizar ana. Bebesini bir çaputasarıp yürüye yürüye köye dönmüş. Babası Ahmet; bebenin adini Veysel koymuş.Yıllar geçmiş aradan büyümüş, konuşmuş, yürümüş Veysel çocuk. Böylece yediyaşına varmış. O yıl bir çiçek hastalığı salgını olmuş Sivas"ta. Küçük Veysel deyakalanmış. Sol gözünde, cicegin beyi çıkmış kendi deyimiyle... Göz akıp gitmiş.Sağ gözüne de perde inmiş, önceleri. Yalnız ışığı seçebiliyormuş, bu gözüyle.Babasına "Çocuğu Akdağmadeni"ne götür, orada bu gözünü açacak bir doktor var."demişler. Sevinmiş Ahmet emmi. Gel gör ki talihsizlik yine yakasını bırakmamışVeysel"in. Bir gün inek sağarken babası yanına gelmiş. Veysel ansızındonuverince; yakında bulunan bir değneğin ucu öteki gözüne girivermiş. O göz deakıp gitmiş böylece. Veysel"in Ali adında bir ağabeysi ve Elif adında bir kızkardeşi varmış. Hepsi çok üzülmüşler Veysel"in kotu kaderine.

 Babasımeraklı adammış. Halk ozanlarından şiirler okuyup ezberleterek avutmaya çalışmışoğlunu. Sivas"ın köyleri saz sairleriyle dolu. Onlar da ara sıra gelip Ahmetemminin evine uğrarlarmış. Veysel ilgiyle dinlermiş calip söylediklerini.Babası, oğlunun ilgisini görünce; bir saz alıp vermiş ona. İlk saz derslerini,babasının arkadaşı olan Çamşıh"lı Ali Ağa"dan almış. Ve gitgide, kendini iyicesaza vermiş Veysel. Unlu Halk ozanlarının şiirlerini çalıp söylemiş bir zaman.Yirmibes yasındayken (1919) anası, babası Veysel"i Esma adında bir kızlaevermişler ve kısa sure sonra ikisi de göçüp gitmiş bu dünyadan (1921). Acıüstüne acı gelmiş, ama bitmemiş talihin kotu oyunu. İkinci çocuğu on günlükken,anasının memesi ağzına tıkanarak ölmüş, ardından da karisi yanaşmalarıyla evdenkaçmış. Bu olay çok koymuş Veysel"e. Daha dertli olmuş ve iyice içine kapanmış.Karisi koyup gittiğinde bir kızı varmış Veysel"in. Daha bir yasini bilebitirmemiş. İki yıl kucağında gezdirmiş Veysel, ne çare o da yaşamamış. Busıralar Veysel"i yeniden evermişler. Bu karisi çocuk vermiş Aşığa. Biri olmuş,iki oğlan, dört kız, altısı sağ. Onlar da 18 torun vermiş Veysel"e.

Aşık Veysel, Cumhuriyetin Onuncu yıl dönümüne rastlayan 1933 yılına kadar, başkaozanların şiirlerini çalıp söylemiş. Kendi deyişlerini söylemekten utanır,çekinirmiş. O yıllarda sairlerimizden rahmetli Ahmet Kutsi Tecer tanımışVeysel"i. Onun ışık tutuculuğuyla Veysel"in şiirleri aydınlığa kavuşmuş. Veysel;şairliğinin gelişmesinde Tecer"in büyük yardımlarını gördüğünü söylerdi herzaman. Veysel"in gün ışığına çıkan ilk şiiri Gazi Mustafa Kemal Pasa içinsöylediği: "Türkiye"nin ihyası Hazreti Gazi" mısrasıyla başlayan şiirdir. Bundansonra bütün yazdıklarını calip söyler olmuştu. 1933 yılına kadar, köyündendışarı hemen hemen hiç çıkmadığı halde; bundan sonra bütün yurdu dolaşmış,yurdunun çeşitli şehirleriyle kasabalarını, köylerini yakından tanımıştır. Halkozanlarından en çok Karacaoglan"i, Yunus"u, Emrah"i, Dertli"yi severdi.Çağımızın ozanlarından Ahmet Kutsi Tecer"in ayrı bir yeri vardı Veysel"de. Onunaracılığıyla Koy Enstitülerinde bir sure saz öğretmenliği de yapmıştı Veysel.Sırasıyla Arifiye, Hasanoğlan, Cifteler, Kastamonu, Yildizeli, Akpınar KoyEnstitülerinde bulunmuştu. 1952 yılında İstanbul"da büyük bir jübilesi yapılanAşık Veysel"e 1965 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi, "Anadilimize ve MilliBirliğimize yaptığı hizmetlerden dolayı" özel bir kanunla vatani hizmettertibinden aylık bağlamıştı.

 Veysel"in bir başka özelliği dahavardı; köyünde ve çevresinde ondan önce bir tek meyve ağacı olmadığı halde,Sivrialan"da ilk meyve bahçesini o yetiştirmişti. Hem öyle bir bahçe ki, içindeelmadan kayısıya, kirazdan cevize kadar turlu turlu meyve ve çiçek vardı.Veysel, kardeşlerinin yardımıyla bu bahçeyi yapmaya başladığı zaman köylüleri"Atalarımız bunca yıl böyle bir is yapmamışlar, su kor adam onlardan iyi mibilecek ki böyle ise kalkıştı?" demişler. Birkaç yıl sonra ağaçlar yetişmiş,meyve vermiş. Köylüler önceki dediklerini hatırlayıp utanmışlar ve bu defa "Okor değilmiş, meğer kor olan bizmişiz diyerek Aşık Veysel"i kutlamışlar. isteböylesine uzağı gören bir insandı o... Yetmiş yıl karanlık bir dünyada yaşadı(ölümü 21 Mart 1973). Fakat karanlık gözlerindeydi yalnız, içi apaydınlıktı,şiirleri de öyle... Halk şiirimizin bu güçlü ozanı yarim yüzyılı aşkın bir sureyazdıklarıyla, calip söyledikleriyle çevresine ışıklar saçtı. Sanırım simdi demezarında son uykusunu ışıklar içinde uyuyordur. Yalnız çağımızda yasayanlardeğil, bizden çok sonra yasayacaklar da "Dostlar Beni Hatırlasın" şiiriniunutmayacaklar ve her zaman rahmetle anacaklardır.