NFS verilerin birçok bilgisayarda paylaşılmasını sağlar.Bu sayede bir kullanıcının sadece özel bir bilgisayardan ağa oturum açması gerekmez.NFS yoluyla herhangi bir makinadan kendi dizinine (home directory) erişebilir.

Ancak NFS çok yeterli bir protokol olmayıp , modem bağlantısı üzerinde çok yavaştırda. Yerel ağlar (local network) için tasarlanan NFS hayli esnektir ve hem kullanıcılar hemde sistem sorumluları(adminisrator) için bir çok olasılık sunmaktadır.

Bu sistem dikkatli bir kullanım gerektirir.Herkesin ağ üzerine veri girişine izin vermek doğru bir yönetim planı olmayabilir.Birkaç gerekli önlem riski azaltacaktır.

bu makale Dosya Sistemleri konusunda kısa bir bakış yaptıktan sonra NFS protokolüne değinmektedir.Ardından daha az kuramsal bir bölüme geçilip NFS sunucusu ve İstemcisinin kurulması,ve alınması gereken minimum güvenlik önlemleri anlatılacaktır.Daha sonra bir örnek üzerinde NFS,NIS ve "autofs" ın nasıl birleştirileceği resimle örneklendirilecektir. .
   

Örneğin, veri tutan her fiziksel ortam (sabit disk gibi), bilgi saklayan/tutan küçük birimlerin sıralanmasından,yani "bloklardan" oluşur.Her dosya sistemi bu blokları farklı biçimde yönetir.Şekil-1 de iki blok kullanan bir dosya girişi yapmaya çalışıyoruz.Üstte,dosya en son kullanılan bloktan sonrasına konuluyor ve başlangıçta boş alan bırakıyor.Alttaki başka bir dosya dizgesine ait resimde ise dosya ilk boş alana yerleştiriliyor.Böyle bir yöntem diskin ne kadar parçalanacağına etki eder.Bazı dosya sistemleri parçalanmayı otomotik olarak önlemekteyken, bazılarının kullanıcı tarafından birleştirilmeleri gerekebilir.
 
 

Şekil-1 : "Blokları" yerleştirmenin iki farklı yolu

Linux"taki en bilinen dosya sistemi ext2fs (extended 2 file system) dir. Her dosya bir inode1tarafından gösterilir.Dizinler dosya listesini tutar ve aygıt erişimi , belirli dosyaların okunup-yazılması gibi işlemlerle yapılır.

NFS sunucusunun görevi kullanıcılara erişmek istedikleri "inode" ları vermektir.Yine de,bir kullanıcı sadece dosyanın "inode" yla çok iyi çalışamaz.Sunucu diğer makinaların "inode" ları kullanmasına izin veren ek bir ağ katmanı(net layer) da vermektedir.
 

NFS nin çalışmasını sağlayan 4 yarıdımcı şunlardır:
 

En son çekirdek(kernel) sürümlerinde NFS ve nlm protokollerini doğrudan destekleyen knfsd aracısı mevcuttur.Fakat mount ve nsm henüz desteklenmemektedir.Bir NFS sunucusu kurulup çalıştırıldığında şu komutla herşeyin çalıştığını gerçekleyebiliriz:

>> ps auxwww | egrep "nfs|mount|lock|stat"
root      1370  0.0  0.2  1176  580 ?        S    22:28   0:00 rpc.mountd --no-nfs-version 3
root      1379  0.0  0.0     0    0 pts/0    SW   22:28   0:00 [nfsd]
root      1380  0.0  0.0     0    0 pts/0    SW   22:28   0:00 [nfsd]
root      1381  0.0  0.0     0    0 pts/0    SW   22:28   0:00 [nfsd]
root      1382  0.0  0.0     0    0 pts/0    SW   22:28   0:00 [nfsd]
root      1383  0.0  0.0     0    0 pts/0    SW   22:28   0:00 [nfsd]
root      1384  0.0  0.0     0    0 pts/0    SW   22:28   0:00 [nfsd]
root      1385  0.0  0.0     0    0 pts/0    SW   22:28   0:00 [nfsd]
root      1386  0.0  0.0     0    0 pts/0    SW   22:28   0:00 [nfsd]
root      1399  0.0  0.0     0    0 pts/0    SW   22:28   0:00 [lockd]
root      1409  0.0  0.2  1156  560 ?        S    22:28   0:00 rpc.statd
root      1652  0.0  0.1  1228  484 pts/3    S    22:49   0:00 egrep nfs|mount|lock|stat

NFS, "file handle" denilen bir veri yapısıyla ilgilidir.Oldukça özel "bit" serilerinden oluşur.Bu seriler her dosya sistemi nesnesini tek bir yöntemle tanımayı sağlar.Örneğin bir dosya "inode" nun yanısıra dosyanın nerede tutulduğunu aygıta bildiren bir girdide içerir.  

root >>/usr/sbin/rpcinfo -p
rpcinfo: can"t contact portmapper: RPC: Remote system error - Connection refused
root >>/sbin/portmap
root >>/usr/sbin/rpcinfo -p
   program vers proto   port
    100000    2   tcp    111  portmapper
    100000    2   udp    111  portmapper

NFS başlatılmadan önce konfigürasyon ayarları yapılmalıdır.Sadece bir kongifürasyon dosyası vardır. ve /etc/exports olarak anılır.Her satır ihraç yerini ve erişime sahip istemcilerin listesini işaret etmektedir.Her istemci adının sonuna parametre eklemek mümkündür."man exports" sayfası istemci adları ve parametreler için söz dizimini açıklamaktadır.

İstemci adları için izin verilen biçimler şöyle sıralanabilir:

/etc/exports konfigürasyon dosyasının içeriğini değiştirdiğmizde , etkilenmiş olan aracıları değişiklikler hakkında uyarmalıyız. "exportfs" komutu bu bilgiyi sunucularımıza iletir. -r seçeneği /etc/mtab 2 dosyası ile /etc/exports dosyalarını eşler. -v seçeneği ise ihraç edilen dosyaların dizgelerini seçenekleriyle birlikte gösterir.

Sistem açılışından sonra önemli bilgileri içeren dosyaları sıralayacak olursak:

mount komutu farklı ndosya dizgelerine erişmeye izin verir.Yeni bir dosya dizgesinin uygun olduğunu kernele bildirir. -t parametresi kullanılan dosya dizgesinin tipini belirlemek için kullanılabilir.NFS için -t nfs yazarız.

mount komutunun nfs için kendi özel parametreleri vardır.Mesela , rsize ve wsize parametreleri okuma ve yazma için blok kapasitesini değiştirmek için kullanılabilir.intr,noexec veya nosuid gibi genel parametrelerle NFS nin özel parametrelerini birleştirebilirsin.

charly adlı bir makinanın NFS sunucusuna sahip olduğunu ve onu /usr/local klasöründe tuttuğunu varsayalım./usr/local jill adlı makinadan ona erişmek istendiği zaman , charly den jill e ihraç edilen klasörü kurmak zorundasın:

root@jill >> mount -t nfs -o nosuid,hard,intr charly:/usr/local /usr/local

#    device           mount point   file system   options     dump  fsckorder
charly:/usr/local    /usr/local       nfs       nosuid,hard,intr    0      0

NFS sunucu tarafında, istemcinin root hesabına güvenmediğimizi ayrıca belirtebiliriz.Bunu root_squash parametresi ile /etc/export da belirtmeliyiz.Sonra , eğer istemcide root hakkı olan UID 0 lı (root) bir kullanıcı sunucu tarafından ihraç edilen dosya sistemine erişirse , dosyaları sorgulamak için nobody yerine konur.Bu parametre Linux altında default olarak aktiftir.Fakat no_root_squash parametresi ile iptal edilebilir. Ayrıca hatırlanması gereken bir nokta anonuid ve anongid parametreleri kullanıcının UID/GID statüsünü nobody den farklı bir taneye çevirmeye izin verirler.

Bazı durumlar daha geneldir ve portmapper i etkiler. mesela /etc/hosts.denydosyasında aşağıdaki satırla bütün makinalara erişimi kapatırız:
 

# hosts.deny : absolute prohibition for every one to
#              use the portmap
portmap: ALL

Daha sonra /etc/hosts.allow dosyasında bu katı sınırlama varsayılan bazı makinalara izin verilerek gevşetilebilir.

Firewall daha iyi bir koruma sağlar.Farklı servisler tarafından kullanılan portları izler ,kullanılan protokoller:
 

İlk olarak Sunucumuz olan charly nin konfigürasyonuna bakalım.Gerekli bütün bilgileri tutan bazı NIS haritaları tanımlamakla işe başlayalım.

/etc/netgroup dosyası yaygın karakteristiklere sahip makina gruplarını tutar.(mesela aynı mimari).Bir NIS haritası NFS için cok faydalıdır.Aynı ihraç dosya sistemlerine erişebilen bütün makinaları toplamak zorundayız.Bu grup daha sonra bire bir bütün istemcileri belirtmek yerine /etc/exports dosyasında tutularak kullanılır:

# /etc/netgroup
charlysangels (sabrina,,) (jill,,) (kelly)

# /etc/exports
/usr/local    @charlysangels(ro)

# /etc/auto.map
charly          charly:/usr/local

#Yellow Pages Makefile a eklenecek

AUTO_MAP    = $(YPSRCDIR)/auto.map
# ...
#...
auto.map: $(AUTO_MAP) $(YPDIR)/Makefile

            @echo "Updating $@..."
            -@sed -e "/^#/d" -e s/#.*$$// $(AUTO_MAP) | $(DBLOAD) \
            -i $(AUTO_MAP) -o $(YPMAPDIR)/$@ - $@
            -@$(NOPUSH) || $(YPPUSH) -d $(DOMAIN) $@

Şimdi üç istemcimiz, sabrina, jill ve kelly.YP ler tarafından verilen yeni bir haritayı yönetmek için "autofs" ye söylemeliyiz.Her istemcinin /etc/auto.master dosyası aşağıdaki satırları doğrular.

#/etc/auto.master
/usr/local    yp auto.map    --intr,nosuid,nodev

Şİmdi charly makinasında tek bir(eşsiz) /usr/local fiziksel klasörüne sahibiz.Sonra "charly" üzerine spesifik programlar kurulduğu zaman bütün makinalar onları kullanabilir.